Kategoriarkiv: Musikk

Slayer

Slayer som ein av dei 4 store thrash metal banda (Anthrax, Megadeth, Metallica og Slayer) på 80-talet fekk eg med meg på slutten av 80-talet i ei kort tid. Det gjekk mest i Iron Maiden og Motörhead for min del. Eg noterte meg oppstyret rundt Slayer, som la opp til eit langt røffare image.

Om eg ikkje hugsar feil fann eg «South of Heaven» på ei LP-sal seint på 80-talet. Intet duger uprøvd og eg blei positivt overraska over musikken. Variert, tett, presis og til tidar gode og relevante tema i tekstane. Krig blir måla med breie, mørke sjateringar som noko lite hyggeleg. Religion blir det stilt store spørsmålsteikn ved. Det som stikk ut mest er «Silent Scream» som tek for seg eit, avhengig av ståstad, betent tema som abort. Eit veldig uvanleg tema for eit band, men dette er Slayer og intet tabu er heilag. Sjølv om plata er god, gjekk musikksmaken min i andre retningar. Det blei ikkje meir. Eg la merke til videon «Season in the Abyss» i 1990, men den gav ikkje meirsmak.

Neste gjensyn vart Big 4-konserten i 2011. Det måtte eg få med meg, alle dei store frå 80-talet. Når settet til Slayer startar med Disciple:

...
I never said I wanted to be God's disciple
I'll never be the one to blindly follow
...

og held fram med War Ensemble:

...
Sport the war, war support
The sport is war, total war
When the end is a slaughter
The final swing is not a drill
It's how many people I can kill
...

blei eg sitjande. Kort og godt, her blir det ikkje lagt fingrane mellom. Ingen pynting, berre rått og brutalt skildra. Settet var tett og overraskande presist. Dave Lombardo (trommer) virka uanstrengt av kraftutfaldinga og gav inntrykket av dette var leikande lett.

I etterkant byrja eg å lytte på platene dei har gitt ut enda opp med 1986-1990 og 2001 – 2009 og no til slutt 2015. Angel of Death (om Joseph Mengele), Disciple, Americon, Hate Worldwide, Public Display of Dismemberment, Mandatory Suicide, Behind the Crooked Cross. Jepp, både musikken og teksten krev noko meir av lyttaren enn top 10-lista på radio. Om ein går til første singelen frå plata Repentless frå 2015, «Implode», kan ein nesten påstå at dei var framsynte:

...
Ignorance of all has taken its toll
Seems that blame is your personal hell
Dish it out to anyone but never yourself

Implode, no resurrection of divine
Implode, extermination of the swine

Sick of this shit called policy
Life support for a dead economy
Brain dead leaders of the world conspire
Acting with malice only fuels the fire
...

 

Problemet med strøymetenester

For halvanna år sidan var eg innom det å strøyme kontra å kjøpe musikk. I løpet av tida som har gått har eg abonnert på beat.no, og no Spotify. Eg skifta fordi vi er fleire enn 3 i familien, som var grensa til beat.no når eg skifta. Spotify gir meg dobbelt så mange.

Når eg vil høyre på ein artist, vil eg gjerne høyre frå artisten sin komplette katalog. Artistar utviklar og prøver i ulike retningar og det er interessant å høyre variasjonar. Når ikkje samlinga på strøymetenesta er komplett, misser eg totalbilete av artisten. Spesielt leit er det om epoken eg meiner artisten gav ut den beste musikken ikkje er der.

problemet-med-stroymetenester

I bilete over ser de eit eksempel for gruppa Dio som var leia av Ronnie James Dio. Til venstre ser du albuma tilgjengeleg hjå Spotify, til høgre tilgjengelege hjå beat.no. Det er ein del live og samleplater der, men la oss konsentrere oss om studioalbum. Dei fire siste studioalbuma til gruppa Dio er ikkje der:

  1. Angry Machines (1996)
  2. Magica (2000)
  3. Killing the Dragon (2002)
  4. Master of the Moon (2004)

I tillegg vil du ikkje finna studioalbumet Heaven & Hell med tittelen The Devil You Know (2009). For oss som abonnerer på beat.no, Spotify eller Wimp/Tidal må desse fem albuma kjøpast for at vi skal få høyrt dei. Det er synd vi går glipp av mykje god musikk. Dio er ikkje den einaste artisten/gruppa vi berre får servert utdrag frå på støymetenestene.

Eg avsluttar med den beste låta frå albumet:

The consequence of the conscience
Is that you’ll be left somewhere
Swinging in the air

Ikkje alt like bra i nettbutikkane for musikk

Google MusicNår Google Music vart opna for opplasting av musikk, la eg inn musikken min. Alt eg hadde vart lasta opp opp og konvertert. Eg var klar over at kvar opplasting ville bli erstatta med Google sin butikkversjon av fila i 320 kbit MP3. Det var greitt for meg, men då hadde eg tilgang til musikken min frå ein stad.

Det er mogleg eg kan definerast som ein musikkkjennar. Våren 2015 hadde Tidal/Wimp ein test om ein kunne høyre skilnaden på ukomprimert (CD-kvalitet) og ordinær straumekvalitet. Berre med hovudtelefonutgongen på ein Lenovo  Thinkpad X230 med Sennheiser PX250 hovudetelefonar greidde eg å få fullt hus, sjølv om eg stussa på eit par sangar. I dag blir det lagt til så mykje effektar at ein må lytte godt for å finne skilnaden, men det gjekk vegen.

Ein av mine favorittartistar er Elvis Presley og RCA gav ut på midten av 1990-talet «The Essential 70s Masters». Eg har høyrt dei gjentekne gonger på CDane og overført til mine MP3-spelarar. Dei siste månadane, avspelt via Google Music, har eg reagert på at songar som «Patch It Up» har høyrt annleis ut enn det eg har vore van med. Songen har vore mistenkjeleg spinkel og eg meiner at han overstyrer i dei kraftigaste partia. Ein liten sjekk syner at Google Music manglar halvparten av spora på den første CDen av «The Essential 70s Masters». Eg trur at det kan forklare at den «Patch It Up» eg får servert frå Google Music er henta frå ei anna samling av langt dårlegare kvalitet.

Strøyme eller kjøpe

Eg har testa strøymetenester som Spotify og Beat i løpet av dei siste åra. Wimp/Tidal har eg berre sett innom av og til for å sjå kva som er tilgjengeleg. Google Music har eg ikkje prøvd, men butikken er bra så eg har starta å kjøpe ting her samtidig som eg har lagt opp heile samlinga mi der. Hovudproblemet med strøymetenestene er at katalogen ikkje er komplett eller er flyktig.

Når eg vil høyre på ein artist, vil eg gjerne høyre frå artisten sin komplette katalog. Artistar utviklar og prøver i ulike retningar og det er interessant å høyre variasjonar. Når ikkje samlinga på strøymetenesta er komplett, misser eg totalbilete av artisten. Spesielt leit er det om epoken eg meiner artisten gav ut den beste musikken ikkje er der.

Det er artistar som ikkje er tilgjengeleg på straumetenester. AC/DC er ei gruppe som glimrar med sitt fråver. Korkje Wimp/Tidal, Spotify eller Beat har dei tilgjengeleg. Sjølv om det på Tidal kan sjå ut som om dei er der, vil du ved å klikke på albuma sjå at albumet ikkje er tilgjengeleg for avspeling. Eg synes ikkje noko om at Tidal gjer det på den måten. For ein som vurderer tenesta og skummar gjennom kan ein lett oversjå lina som seier at albumet ikkje er tilgjengeleg. Heldigvis har ein gratis prøveperiode, slik at det er høve å avslutte abonnementet utan at det kostar deg ei krone.

Det som irriterar mest er at artistar eller platar kan vere tilgjengeleg i avgrensa periodar. Eit eksempel er Leaves Eyes som beat.no hadde tilgjengeleg tidlegare. På noverande tidspunkt er ingen plater eller spor tilgjengeleg. Ergo vil spelelister du har laga for å høyre på favorittmusikken din brått få hol i seg.

Eg ser at ungane mine har eit anna forhold til musikk. Dei er ikkje så opptekne av artistar og lyttar meir etter det som er in i tiden. Å bla gjennom plate eller cd-cover er framandt for dei. Der ein før hadde fokus på artisten har ein no eit meir radioforhold til musikken. Dei spelar det som kjem opp på musikklistene, mykje som radio utan den lause praten innimellom. Det hender eg høyrer på spelelister hjå Beat. Av og til dukkar det opp artistar/grupper som eg vil lytte nøyare på og då burde alle platene vore tilgjengeleg hjå strøymetenesta.

Oppsummering: Inntil vidare får eg halde fram med å kjøpe musikken min og ungane får høyre på Beat.

Apple har gode løysingar – iPod nano

Over dei siste åra har eg hatt forskjellige mp3-spelarar. Det starta med ein liten Creative Muvo på 128 MB til eg fekk tak i ein Creative Zen NX med 30 GB hard disk. Han har vore med meg på mang ein tur, men sidan han har ein tradisjonell 2,5″ disk for berbare datamaskiner er han av det tyngre slaget og meir ømfintleg for rørsle. Spelaran fungerer den dag i dag og er fylt til randen med musikk som eg høyrer på kontoret. På turar har eg dei siste åra heller brukt ein Sandisk Sansa e260. Dette er ein liten spelar med plass til microSD-kort som er mykje greiare å ta i lomma eller i handa.

I forrige veke fekk eg ein Apple iPod Nano 8 GB. Dimensjonane er små, langt mindre enn Sandisk Sansa e260. No er ikkje touchskjermen eller dei knøttsmå dimensjonane det største. For meg er det den lette vekta saman med ei solid klype på baksida det geniale. Ved å kunne feste spelaren solid til eit plagg, t.d. i kragen på treningskleda, heng spelaren fast og ikkje slenger rundt i ei lomme. Lydkvaliteten synes svært god. Apple iPod Nano i dagens utgåve er ein genistrek.

Eg har hittil valt å lagre musikken min i FLAC og brukar Mediamonkey. iTunes støttar ikkje FLAC. Det går greitt å synkronisere Apple iPod Nano med Mediamonkey. Det einaste eg må passe på er å starte opp iTunes i etterkant slik at musikken og spelelistene blir korrekt registrert i spelaren. Etter det er det berre å ta nanoen med på tur.

I forhold til krumspringa eg må gjere med Sandisk Sansa e260 eller Nokia N8 er det å starte opp iTunes og lukke det like etter ingen ting. Creative Zen NX er d er så gamal at han berre er støtta i Windows XP eller Linux. Windows Vista eller Window 7 er berre å gløyme.

Musikkbransjen – sin eigen fiende?

Over tid har eg følgt med musikkbransjen si jakt på dei som lastar ned musikk. La meg gjere det klart: For meg er nedlasting av musikk og bruk av noko som du ikkje har rettar til eller har kjøpt, det same som tjuveri/nasking. Berre fordi ein ting ikkje er fysisk teken frå butikken, betyr ikkje at det er lovleg.

Eg skal ikkje legge skjul på at eg i lasta ned noko musikk for 3-4 år sidan, men konkluderte med at musikken var av alt for dårleg kvalitet. MP3 i 128 kbs er ikkje høyrandes på, med mindre det er ei lydbok. Ein misser for mange detaljar i lydbilete. Kassettspelaren kasta eg på 80-talet, så noko tilsvarande vil eg ikkje ha att. Aller helst vil eg ha ukomprimert lyd, men greier meg fint med MP3 i variabel bitrate frå 220 kbps til 320 kbps.

Problemet med musikkbransjen er at dei har drege føttene inn i den digitale tidsalder. I alt for lang tid har dei basert seg på at folk skal labbe vegen til ein musikkforretninger for å kjøpe musikken sin eller tinge musikken over internett for å få den i posten ei veke seinare. For dei på alder med meg, er ikkje det noko problem. Vi er van med å dette. Men for dagens ungdom og yngre vaksne, er ein vant til å nuet. Her har ikkje platebransjen følgt med i det heile. Dei burde fanga opp trendane lenge før Napster og lignande stadar dukka opp. Folk vil ha produkta sine tilgjengeleg.

Eg prøvde dei første idiotiske forsøka til platebransjen. Eg veit ikkje kven som greidde å overtale dei, men DRM er “defective by design”. Dei som valde å implementere dette, kan ikkje vere forbrukarar av musikk. Eg ser for meg kvinner og menn i drakt og dress med hovudfag innafor økonomi og juridikum, så langt unna den gjennomsnittlege forbrukar som det går an å kome.

Eg har kjøpt 2 plater i Windows Media Audio med DRM. Ei til meg sjølv, for å teste DRM. Som eg forventa, fungerte ikkje musikken når eg skifta maskin og då måtte eg laste ned ein ny lisens på musikken. Eg skiftar utstyr ofte, så eg fann ut at DRM ville gjere musikken utilgjengeleg innan rimeleg kort tid. Det blei ikkje kjøpt meir. Eg tykkjer synd på dei som har kjøpt i store mengder for så å oppdage at musikken ikkje lenger kan spelast. Musikkforretningen din på nettet er lagt ned og du kan ikkje få tak i ny lisens for å låse opp musikken.

La meg dra fram eit anna problem med for bransjen: Eg har masse vinyl ståande, men har kvitta meg med platespelaren. Det er fleire årsaker til det. Eg er interessert i å kjøpe att ein del musikk i form av cd eller som nedlastbar. Problemet er at svært lite av dette er tilgjengeleg. Musikken er ikkje av den siste typen med 50-åringar springane rundt som 20-åringar. La meg ta nokre eksempel:

Smokie
Albuma frå 70-talet er plater med masse god musikk. For nokre år sidan ville eg kjøpe alle desse platene, men det var eit stor problem. Til og med i dag kan du ikkje få desse platene via iTunes. Eg ser at Amazon har CDar, men er usikker på om alle er på plass. Det blir alt for mykje “samleskrammel”. Eg noterer meg at CDon truleg har mesteparten av platene i dag, til 159 pr stk. Det er bra. På tida eg jakta etter dei, greidde eg ikkje å platene. Det kan vere at eg leitte på feil plassar. Eg kunne naturlegvis ha lasta dei ned gratis via ei eller anna fildeling, men kvaliteten er for dårleg. Då var løysinga allofmp3, som no er nedlagt. Her kunne eg velje kva for kvalitet eg ville ha og betale deretter.

Ronnie James Dio
Ein liten mann – fysisk – innafor heavy metal, men for ei stor stemme og lang karriere. Eg vil gjerne samle på platene han har vore med på. Plater med Rainbow, Black Sabbath og Dio, har ikkje vore problem å få tak i. Derimot har plater med gruppa Elf, som han var med i før Rainbow, ikkje vore lett å få tak i. Heller ikkje her finn du platene på iTunes. Ikkje ligg dei på CDon. Ser at Amazon har tilgjengeleg 2 av platene i dag. Som med Smokie vart allofmp3 løysinga. Berre velje kvalitet, betale og laste ned.

Whitesnake
David Coverdale sitt band var heller ikkje enkelt å få tak, når eg skulle erstatte vinylsamlinga. Det meste greidde eg over tid å skaffe via CDon, men det første fulle albumet med Whitesnake, var klin umogleg å få tak i. Eg søkte på internett, spurte den lokale musikkbutikken om dei kunne skaffe det, men nei. Det var som sokke i jorda. Allofmp3 vart redninga igjen. Heldigvis har “Trouble”, vorte relansert, så det vart kjøpt att på ordinær cd.

Status Quo
Boogierockarane som framleis held koken, slepte på 70-talet og i byrjinga av 80-talet mange album. Du må vere daud om du ikkje kjenner det i rockefoten. Som med Whitesnake, Smokie og Elf var det rimeleg umogleg å skaffe i det minste ei plate, Just Supposin’, frå 1980. No var ikkje det ikkje dei eg høyrde mest, så her vart det ikkje prioritert å kjøpe musikken frå allofmp3. Heldigvis vart platene frå 70-talet relansert for nokre år sidan. No står Just Supposin’ i samlinga som ordinær cd.

Motörhead
Her har eg ikkje hatt problem med å skaffe platene, men ei tid ønskte eg berre å få tak i dei 4 ekstra spora på plata samleplata No Remorse frå 1984. Det var plent umogleg, så det enda med at eg kjøpte heile plata.

For meg har MP3-spelaren ført til ein ny vår i lytting til musikk. Når ein er fleire i huset, er det ikkje så populært å setje seg ned og skru opp. Men ein god mp3-spelar, musikk av komprimert i svært høg kvalitet og eit godt headset, er det berre å legge ut på tur. Det er ingen som forstyrrer deg på di ferd samstundes som du får litt trim. Så hendig det er med 100vis av plater i ein liten dings på storleik med eit stort kredittkort, for ikkje å snakke om at musikken aldri hoppar eller lagar bandsalat. Eg trur faktisk ikkje musikkbransjen har forstått potensiale av denne oppfinninga.

La oss få tilgang til komplett musikkatalog i full cd-kvalitet no. Pøs på, slepp han utan idiotiske låsar til maskiner eller spelarar. Gi oss det i FLAC (free lossless audio codec). Eg vil velje kva for kvalitet vil vil ha det over på spelaren i. I det minste: Kvifor tilbyr ikkje platebransjen ei løysing som allofmp3 hadde, der ein betalte etter kvaliteten ein ønskte?

Death Magnetic sounds tragic

dmI’ve been a Metallica fan since Master of Puppets in 1986. The last 16 years have been a long wait for me. Metallica went mainstream and released records that just didn’t interest me much. St. Anger got played a couple of times before it was placed on the shelf to gather dust. It didn’t get a place on my mp3 players.

I saw the first reviews of DM. Metallica just as in the old days, excellent news. I noticed the critisism of the sound being pumping, none dynamic and distorted. Some days before DM I bought Whitesnakes Good to be Bad. It seems to have some kind of compression to gain a very loud level of sound regardless if there are few instruments there or the band is playing flat out. It doesn’t sound bad. I’ve been listening to it on my mp3 player coded in alt-preset-extreme with lame mp3 3.97. DM couldn’t be worse, boy was I wrong.

The music on DM is very good but the mixing or mastering kills the record completely. I received the cd in the mail and encoded it straight away and put it on my mp3 player and went out for a walk. Nothing better than a long walk listening to your favourite music. I had to turn down the volume because it seemed to be to loud compared to other music I listen to. I noticed some distortion on the first track, but it got worse. Just listen to the last minute of The day that never came and the track All nightmare long. By the end of All nightmare long my ears and head were tired of the extremely bad sound. It sounds like all the instruments are in a shouting match. Everything louder than everything else. Hi hat and cymbals gets pumped up and down in volume. Some times they sound clear and crisp and other times they sound muffeled. The sound is so caotic that I’ve yet to listen to the album from start to end. I can’t remember this has ever happened to me before.

If you’ve been around the last 40 years, you will remember cassette recorders. It sounds like tracks recorded on cassette recorders with automatic recording level that makes silent/low levels louder. Some of them had a bit too loud recording level or the tapes were of inferior quality and crescendos tended to get distorted. DM sounds like this without the tape hiss.

You might say listening to it in a compressed, lossy format like mp3 is the problem. I’ve listened to the CD on my sound system of ok quality. The Mission speakers reveals the same that my Sennheiser head phones does. It’s not mp3 that’s the problem.

Metallica, please remix this album. It doesn’t deserve this kind of production. I dread to comtemplate how One would have sounded if it was recorded for this album.